لغت نامه دارسینو

Barasti: مکانی در شهر تاریخی دبی، در منطقه ساحلی جمیرا. مکان عیش و نوش. خواستگاه عاشقان آبجو. در آخرین حفاری های به عمل آمده شواهدی از حضور اسکندر و معشوقه اش قبل از حمله به ایران در این مکان بدست آمده. مردانی سیه چرده و قوی هیکل حافظ دروازه هایش هستند. در ساعات پایانی شب دخترانی معمولا نه چندان زیبا را می توان دید از خطه سرسبز اسکاتلند، که با پسرانی معمولا کریه منظر از همان دیار یا دیگر بلاد سرسبز اروپا گرم گرفته اند. در همان ساعات گه گاه پری رویانی از ایران زمین را می بینی که چشمشان به دنبال همان پسر هایی ست که با آن دگر دختران گرم گرفته اند. مکانی که تنها به اندازه گذر از عرض خیابان با بیت پیمان فاصله دارد. عموما امیر، رضا و پیمان در اطراف یا در داخل این مکان در حال حفاری هستند. مکانی مناسب جهت ماهی گیری؛ به علت نزدیک بودن به ساحل دریا. دانشمندان بهترین زمان برای ماهی گیری در این مکان را شب بازی فینال لیگ قهرمانان اروپا می دانند. در این شب به علت نور حاصل از ویدئو پروژکتورها که بازی را برای عشاق پخش می کنند، چشم ماهی ها خیره مانده و بسوی این مکان کشیده می شوند. مورخان بر این باورند که یک سال پیش در چنین شبی ماهی گیران با تورهای پر این مکان را ترک می کردند، به طوری که بعضی ها به علت سنگینی تورها تعدادی از آبزیان صید شده را به حال خود رها می کردند و آواز در می دادند " دیگر نه به آبی ها دل خواهیم بست، نه به دریا - پریانی که سر از آب به در می آرند"! ولی جملگی دروغ می گفتند؛ چون سال بعد در همین زمان مجددا آنجا خواهند بود. عاشقان هر شب برای زیارت به این مکان آمده و مدام این ذکر می گویند که "پیش آر پیاله را که شب می گذرد". به علت تعدد اقوام مراجعه کننده جهت زیارت، ذکرهای مختلف دیگری نیز قابل استماع می باشد؛ از جمله ذکر "چیرز" و "به سلامتی" و "سلام عرض شد" و یا "سلام علیکم"، که علیرغم تفاوت در گویش جملگی یک معنی می دهند. شیخ در "مکاشفات فی البلاد البارستی" می فرماید "شبی با مریدان از کنار "بارستی" می گذشتیم. دلداه ایی را دیدم سر می چرخاند و "چیرز – چیرز" همی گفت و می رفت. بدو گفتم تو را چه می شود؟ نظری بر ما کرد و پاسخ داد "چیرز". و به چشم بر هم زدنی به آسمان شد. از هیبت آن "چیرز" چنان لرزه بر اندام ما افتاد که "چیزر – چیرز" کنان سر در "بارستی" کرده؛ و چهل روز از آنجا سر بیرون نکردم تا امر بر من مشتبه شد."

شیر سیاه

شیر سیاه،
از دهانه خودکار
بیرون می ریزد؛
و به کلمات هستی می بخشد

کودک درون

انسانهایی هستند که کودک درونشان، در بیرونشان به جلوه گری نشسته است!

امین

The Man Without a Past :نگاهی به فیلم

همه یک بیماری داریم، چون بیماری یکی بود دارو یکی باشد. جمله بیماری غفلت داریم،

بیائید تا بیدار شویم.

شیخ ابوالحسن خرقانی

The Man Without a Past

شراب

حباب ها از کف گیلاس بر روی سطح شراب جاری می شن.

این شگفت انگیزه! چون پس از چند جرعه، واژه ها به همین شکل از اعماق روح انسان بر روی سطح ذهن جاری می شن! و بعد بر روی زبان، کاغذ و یا هرجای دیگر که بتونن در اون نفوذ کنند. مثلا گوشی شنوا یا روحی بیدار. شاید هم هیچ وقت از مغز ما تراوش نکنند. همانجا ته نشین شوند، و به مثابه ریزش باران بر زمینی حاصلخیز، باعث رشد کلماتی شوند که هرچه در آسمانها و زمین است رو به ستایش وادارد.

این یعنی لذت مطلق، یعنی لمس درون.

و صد البته که تجربه این لذت هرگز در گرو نوشیدن الکل نیست. برای خلق این کلمات، تنها احتیاج به یک روح بیدار داریم.

داستان آن درویش که در تهران پدید آمد

درویشی مستجاب الدعوه در تهران پدید آمد. گفتند دعایی گو، باشد که خیر و برکت بازهم بر دامان این شهر بازگردد. چندی بگذشت، دیدند که بر میدان انقلاب ایستاده، نعره می زند که: "خدایا جانم بستان!".

گفتند این از چه روست؟

گفت، به درگاه باری تعالی همان گفتم که خواستید. خطاب آمد که جز با عذابی لَعین، که بر جان مردمان فاسدش افکنیم، و خاک پاک را از وجود یکان یکانشان خلاص گردانیم، خیر و برکت بر دامان این شهر باز نگردد.

گفتم خداوندا، شرح آن عذاب بر من آشکار نما؟

هاتفی آواز در داد که ای درویش بر آسمان نظر کن. چنان کردم. حق تعالی گوشه ایی از آن عذاب به تمثیل بر من آشکار ساخت. از هیبت آن عذاب چنان ترسی بر من مستولی گشت، که حال می خواهم پیش از رسیدنش، رخت خود از این جهان بربندم!

بدآنسان که مردمان دروغگو و سنگدلی بودند، و خداوند بر قلب ها و دهانشان مُهر زده بود، و چشمانشان را بر ظواهر عالم فانی خیره ساخته بود، باب توبه را نیافتند.

پس گفتند دعای خود بازپس گیر. درویش چنین کرد. حق تعالی نیز چونان گذشته، به برکت دعا و حضور خاصان خود در تهران، عذاب را مُقدر نساخت.

چون خلاصی یافتند، رو به درویش کردند که دعایی که در حق خود کردی نیز بازستان.

گفت: رسم مردانگی و جوانمردی نباشد. که نزدیکان درگاهش از پیمان شکنان نیستند.

این بگفت و جان داد و بمرد.

پَری

شنا می کرد

به مانند درخت پاره ایی

بر بستر رودخانه ایی

آرام، بی هیاهو،

سطح آب

و قلب ما را

می شکافت و می رفت.